Postój w Formule 1 mierzy się w dziesiątych częściach sekundy, a mimo to bywa dłuższy niż analogiczna operacja w WEC. Pozornie sprzeczne, bo przecież F1 uchodzi za szczyt technologiczny. Różnica nie leży w umiejętnościach mechaników, tylko w konstrukcji samochodu i przepisach, które regulują sam pit stop.

W F1 koła mocowane są jedną nakrętką centralną, dokręcaną pistoletem pneumatycznym. Brzmi prosto, ale cały proces wymaga idealnej synchronizacji czterech osób naraz, a każdy błąd — niedokręcona nakrętka, zły kąt pistoletu — kończy się karą lub utratą pozycji. W WEC obowiązuje system wielu śrub na koło, często z ograniczeniem liczby mechaników przy aucie. To zmienia logikę pracy: w F1 liczy się refleks, w WEC — powtarzalność i spokój. Kulisy tych procedur opisano w materiale Pit stop od środka, gdzie rozłożono na części role poszczególnych członków ekipy.

Do tego dochodzi sprzęt. W F1 pistolety są lekkie i agresywne, ale ich siła bywa ograniczana przez przepisy dotyczące bezpieczeństwa. W WEC często stosuje się cięższe narzędzia, wolniejsze w obsłudze, za to mniej podatne na awarie. Samochód w F1 ma też niższy prześwit i sztywniejsze zawieszenie, co utrudnia mechanikom dostęp do nadkoli. W WEC auta są masywniejsze, ale ich konstrukcja przewiduje więcej miejsca na manewr przy kole.

Ostatecznie czas postoju to wypadkowa regulaminu, ergonomii i liczby osób przy bolidzie. F1 wygrywa w kategoriach widowiskowości, ale nie zawsze w czystej szybkości wymiany opony. WEC, z mniejszą presją na ułamki sekund, pozwala na spokojniejszą i często krótszą obsługę pojedynczego koła.