Kamera pokładowa rejestruje nie tylko to, co dzieje się przed maską, ale też każdy ruch rąk kierowcy. Dla postronnego widza to zwykłe kręcenie kierownicą, dla kogoś, kto siedzi w temacie, to zapis decyzji podejmowanych w ułamkach sekund. Właśnie dlatego nagranie z kokpitu jest tak cenne przy rozbiorze przejazdu zakrętu — pozwala cofnąć się do momentu, w którym kierowca wybrał konkretny tor, i sprawdzić, czy była to świadoma decyzja, czy odruch.

Najwięcej wniosków daje analiza pracy kierownicy z kamery, bo ujawnia rzeczy niewidoczne w samym obrazie z zewnątrz. Kąt skrętu, tempo ruchu rąk, moment kontrowania, a nawet to, czy kierowca trzyma kierownicę jedną ręką, gdy powinien użyć obu — wszystko to składa się na obraz techniki jazdy. Przy przejeździe zakrętu kluczowe jest porównanie momentu skrętu z pozycją auta na torze. Jeśli kierowca skręca wcześniej, niż wynikałoby to z geometrii zakrętu, prawdopodobnie próbuje poszerzyć wejście kosztem wyjścia. Kamera to wychwyci, bo zobaczymy charakterystyczne wyprzedzenie ruchu rąk w stosunku do skrętu kół.

Drugi element to korelacja z danymi telemetrycznymi. Kiedy nałożymy na obraz prędkość, obroty i przeciążenia, nagle widać, dlaczego kierowca wybrał dany przejazd. Późne hamowanie i gwałtowny skręt oznaczają próbę nadrobienia straty czasowej, ale też ryzyko podsterowności. Z kolei płynny, wczesny ruch kierownicą sugeruje świadomą jazdę na wyjście, nastawioną na jak najlepsze przyspieszenie. Bez nagrania z kokpitu te dwa scenariusze wyglądają identycznie na wykresie — dopiero obraz pokazuje intencję.

Nagranie pozwala też ocenić, czy kierowca poprawił błąd z poprzedniego okrążenia. Często widać, że w jednym przejeździe skręcał nerwowo, a w kolejnym wydłużył ruch i auto pojechało stabilniej. To nie jest kwestia talentu, a powtarzalności. Dlatego przeglądanie własnych nagrań z kokpitu to jedna z najskuteczniejszych metod nauki — daje dowody zamiast wrażeń.